Wednesday, 06 January 2010 11:01
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
Χριστός γεννάται δοξάσατε!
Όταν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστος ευδόκησε να γεννηθή από την Παναγία Θεοτόκο Μαριάμ στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας, όλη η κτήσις προσέφερε τιμή και προσκύνησι–η γη το σπήλαιο, οι ουρανοί τον αστέρα, τα άλογα ζώα την φάτνη, και οι άγγελη την δοξολογία. Οι Μάγοι, ακολουθούντες τον αστέρα, ήλθαν απο την Περσία για να βρουν τον Ήλιον της Δικαιοσύνης Χριστον τον Θεόν, για να Τον προσκυνήσουν και να Του προσφέρουν τα τίμια τους δώρα–το χρυσό, το λίβανο, και την σμύρναν.
Και εμείς, αγαπητά τεκνα εν Χριστώ, τι θα προσφέρουμε στον Σωτήρα Χριστό; Ας προσφέρομε την αγάπη μας, που εκφράζεται με μία θεάρεστη ζωή, με μία ζωή αρετής και δικαιωσύνης σύμφωνα με τις εντολές του Ευαγγελίου. Το Ευαγγέλιο μας διδάσκει να αγαπούμε τον πλησίον μας, να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας, και να προσευχόμαστε για αυτούς που μας αδικούν και μας διώκουν. Το Ευαγγέλιο είναι ο νόμος της αγάπης.
«Εν τούτω εστίν η αγάπη, ουχ ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεον, αλλ’ότι αυτός ηγάπησεν ημάς και απέστειλε τον υιόν αυτόυ ιλασμόν περί των αμαρτιών ημών.» (Α’ Ιωάννου 4, 10)
Με την γέννησι του Χριστού ο κόσμος αναγεννήθηκε, αναπλάστηκε η ανθρώπινη φύσις, και καταργήθηκε το μεσότοιχον της έχθρας που χώριζε το γένος των ανθρώπων από τον θεό. Η ενσάρκωσις του Θεού Λόγου ήταν υπερτέλεια έκφρασις θείου έρωτα και αγάπης. Γιαυτό γράφει «εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του θεού εν ημίν, ότι τον υιόν αυτου τον μονογενή απέσταλκεν είς τον κόσμον ίνα ζήσωμεν δι΄αυτού.» (Α’ Ιωάννου 4, 9)
Ο Κύριος ήλθε στον κόσμο για να μας σώσει, αλλα η σημερινή ανθρωπότητα έχει αποστραφεί από τον ίδιο τον Σωτήρα της. Δεν θέλει να ακούσει τις διδασκαλίες Του και να ακολουθήσει τις εντολές Του. Ενώ καλείται σε θείο γεύμα, προγεύεται με τραγικό τρόπο την κόλαση με την λατρεία του εαυτού της και την κυριαρχία της ιδιοτέλειας, της πλάνης, του μίσους, του ψεύδους, και της ακολασίας. Ενώ την περιμένει ουράνιος νυμφίος, εντρυφά σε αισχρές επιθυμίες και σε κτηνώδη πάθη. Αλλά την φρικτή ημέρα της κρίσεως θα δικαστεί για της πράξεις της και θα κριθεί κατά τον νόμο του Χριστού.
Ας έχουμε, λοιπόν, όλα αυτά υπ΄όψει μας και ας προσφέρουμε στον σαρκωθέντα Θεό αντί χρυσό καθαρή καρδιά, αντί λίβανο φλογερή προσευχή, και αντί σμύρνα έργα αγάπης και ελεημοσύνης. Ο Κύριος να μας αξιώση να Τον δοξάζουμε με γνήσια και αγγελική χαρά όχι μονο σ΄αυτήν την πρόσκαιρη ζωή αλλά και στην αιώνια! Ετσί, θα ψάλουμε ακατάπαυστα με τούς αγγέλους τον ύμνο «Δόξα εν υψίστοις Θεό, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία!»
Η χάρις και η ειρήνη του σαρκωθέντος Κυρίου μας ας είναι μαζί Σας πάντοτε. Αμήν.
+ ο Αμερικής Παύλος
| < Prev | Next > |
|---|
“Trust ye not in princes, in the sons of men, in whom there is no salvation.”
We mustn’t have absolute trust in human beings for our salvation, no matter what dignity they have. Human beings are changeable. Today they are saints, tomorrow—deniers. Today—sinners, tomorrow—righteous. We must have absolute trust in God, and in Him we must base our hopes of salvation. “Blessed is he of whom the God of Jacob is his help, whose hope is in the Lord his God” (Psalm 145:5). Human beings are often treacherous, and the one whom we admire today as a saint and virtuous, unfortunately we may see falling later, whereas someone else who didn’t have a good reputation before may prove himself worthy in the circumstances and steady.
When I meet people from our more established parishes, they are often curious to hear about our missionary endeavors in North Carolina. Coming from parishes that have been in existence for some time, which gather to worship in full-fledged church buildings with chanters and a congregation made up of many mature Orthodox families, mostly of Greek background, with a smattering of converts, they are often surprised to hear about our work here and what life is like on the “frontiers” of Orthodoxy. With the dual aim of providing further information to our brothers and sisters in the other parishes, and increasing interest in missions so that others may become interested in entering this field, I have decided to compose a few words about our life here and experiences.
Q. In considering becoming part of the GOC in America, I am getting warnings from various circles that the attitude of GOC people is that of being “walled off,” “arrogant,” “judgmental,” and “in your face” toward those not in the Genuine Orthodox Church, with accusations such as “World Orthodox” priests are “not even Christians” and the like. Could you give me your personal, realistic assessment of this dynamic and possibly refer me to an official statement on how GOC members should and do relate to and communicate with those in “World Orthodoxy”?